Dla podatnika oznacza to, że koniec terminu ulega w takim wypadku przesunięciu na pierwszy po dniach wolnych od pracy dzień powszedni. Oprócz niedziel dniami ustawowo wolnymi od pracy są:
1 stycznia,
pierwszy i drugi dzień Świąt Wielkiej Nocy,
1 maja,
3 maja,
pierwszy dzień Zielonych Świątek,
Boże Ciało,
15 sierpnia,
1 listopada,
11 listopada,
25 i 26 grudnia
(patrz: ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy, Dz. U. Nr 4, poz. 28 z późn. zm.). Ostatni dzień terminu przypadający na którykolwiek z tych dni powoduje automatyczne przesunięcie końca terminu na pierwszy dzień następujący po dniach wolnych.

Polecamy: serwis Ryczałt

Jednakże należy mieć w szczególnej uwadze sytuację, gdy koniec terminu przypadnie na dzień wolny od pracy ustanowiony nie w drodze ustawy, lecz np. indywidualną decyzją pracodawcy lub w inny sposób. Nie dotyczy to również sytuacji, gdy dzień wolny został określony np. przez naczelnika urzędu skarbowego i w danym dniu urząd jest nieczynny – taka sytuacja może np. wystąpić 2 maja. Podatnik zobowiązany jest pomimo wystąpienia takiej sytuacji do zachowania terminu.

Na potwierdzenie tego można przytoczyć wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r. - sygn. II FSK 1235/07: „Skoro ustawodawca w żadnym innym przepisie prawa podatkowego nie definiuje dni wolnych w sposób odmienny niż w art. 12§ 5 Ordynacji podatkowej, to użyte w tym przepisie in fine określenie „dni wolne” odnosić się może tylko i wyłącznie do dni ustawowo wolnych od pracy, o których mowa w części pierwszej tego przepisu.”

Podobna sytuacja wystąpi, gdy podatnik ma obowiązek zachowania jakiegoś terminu materialnego czy procesowego a wyznaczy w swojej firmie dzień wolny od pracy. Taka decyzja o ustanowieniu wolnego dnia, nie stanowi jednocześnie o przedłużeniu terminu i o możliwości dopełnienia obowiązku w pierwszym dniu pracy po tym dniu wolnym.