Pierwsza przesłanka wznowienia postępowania podatkowego, została określona w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej; dalej: o.p. Znajduje ona zastosowanie jeżeli dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

W postępowaniu podatkowym jedną z naczelnych zasad jest zasada prawdy obiektywnej, nakładająca na organy podatkowe obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Realizacja tej zasady ma zaś ścisły związek z realizacją zasady praworządności, gdyż prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego.

W związku z tym, jeżeli organ podatkowy uwzględniłby w postępowaniu fałszywe dowody, uzyskałby niezgodny z prawdą obraz rzeczywistości, określonego stanu faktycznego, co byłoby naruszeniem powyższych zasad uzasadniającym wzruszenie prawomocnej decyzji.

Pojęcie dowodu

Podstawowym warunkiem zastosowania omawianego przepisu jest wystąpienie fałszywego dowodu. Pojęcie dowodu nie zostało zdefiniowane w o.p. Ordynacja określa jednak co może być dowodem oraz zawiera przykładowy katalog dowodów.

Zgodnie zaś art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W myśl zaś art. 181o.p., dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.