Strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego:
1) nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, lub
2) bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności, lub
3) bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem, mogą zostać ukarani karą porządkową do 2 600 złotych (od 2012 roku do 2.700 zł).

Karą porządkową mogą również zostać ukarane:
1) osoby trzecie, które bezzasadnie odmawiają okazania przedmiotu oględzin;
2) uczestnicy rozprawy, którzy poprzez swoje niewłaściwe zachowanie utrudniają jej przeprowadzenie;
3) osoba, która wyraziła zgodę na powołanie jej na biegłego.

Kary porządkowe nie mają zastosowania w wypadku strony, która jest przesłuchiwana w ramach postępowania dowodowego. 

Organ podatkowy określa wysokość kary wedle własnego uznania z zastrzeżeniem jej maksymalnej wysokości. W praktyce najwyższy wymiar kary jest dopuszczalny jedynie w sytuacjach wyjątkowych, gdyż organ musi podać przesłanki za tym przemawiające. 

O nałożeniu kary porządkowej oraz o jej uchyleniu rozstrzyga organ podatkowy, przed którym toczy się postępowanie.

Karę porządkową nakłada się w formie postanowienia, a termin płatności wynosi 7 dni od dnia jego doręczenia. Na postanowienie nakładające karę służy zażalenie. Zakwestionować można przy tym nie tylko sam fakt nałożenia kary, ale również jej wysokość.