W wypadku postępowania podatkowego reguły obliczania terminów nie wyróżniają się w żaden sposób i są analogiczne do tych jakie występują chociażby na gruncie prawa cywilnego. Bieg terminu otwiera się od dnia następnego po tym, w którym nastąpiło określone zdarzenie.

Choć wypadnięcie ostatniego dnia terminu w dniu wolnym od pracy przedłuża go, to żadnego wpływu na jego długość nie ma analogiczna sytuacja zaistniała pierwszego lub każdego innego dnia terminu.

Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

W sprawach o przywrócenie terminu decyzję podejmuje organ podatkowy właściwy w sprawie. Wyjątkiem jest przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, gdzie właściwym jest organ je rozpatrujący, a wiec zasadniczo organ wyższej instancji.

W wypadku złożenia podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia możliwe jest również wystosowanie przez stronę do organu pierwszej instancji żądania wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia do czasu rozpatrzenia prośby. Organ ten nie jest przy tym związany żadnymi kryteriami ani przesłankami, a na wydane w tej sprawie postanowienie stronie nie służy zażalenie.

Przywrócenie terminu nie następuje automatycznie. Jest ono możliwe jedynie jeśli strona uprawdopodobni, czyli przedstawi wiarygodne okoliczności, że naruszenie terminu nastąpiło bez jej winy. W orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego podkreśla się, iż o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.