Opublikowano już ustawę z 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173).

Wejdzie w życie 17 maja 2011 r.

- Czy odpowiedzialność majątkowa urzędników to dobre rozwiązanie, które przyczyni się do poprawy jakości wydawanych przez nich aktów?

Założeniem ustawy było przyczynienie się do większej staranności w działalności osób potencjalnie objętych wynikającą z niej odpowiedzialnością.

Należy jednak pamiętać, że w obecnym stanie prawnym urzędnicy mogą ponosić odpowiedzialność na podstawie Kodeksu pracy, Kodeksu karnego, Kodeksu wykroczeń, ustawy o pracownikach samorządowych, czy wreszcie na podstawie pragmatyk służbowych.

Odpowiedzialność materialną reguluje Kodeks pracy. Teraz powstało kolejne uregulowanie.

Prace nad tą ustawą trwały kilka lat. Obecnie, gdy ją uchwalono, słychać głosy o tym, że może wywołać paraliż decyzyjny w urzędach, ponieważ funkcjonariusze będą się bali podejmować kontrowersyjne decyzje.

Nie uważam jednak, żeby tak się stało. Ustawa przewiduje bowiem odpowiedzialność urzędników za "rażące" naruszenie prawa, a ono stanowi klauzulę generalną. Przepisy proceduralne (zarówno Kodeks postępowania administracyjnego, jak i Ordynacja podatkowa) posługują się pojęciem stwierdzenia nieważności decyzji z rażącym naruszeniem prawa, nie definiując istoty tego ostatniego.

- Jak zatem kwalifikować konkretne błędy popełniane przy wydawaniu decyzji jako rażące naruszenie prawa, skoro ustawodawca tego nie uczynił?

Należy odwołać się do dorobku doktryny i orzecznictwa. Przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne i bezsporne. Takie, które jest widoczne przy prostym zestawieniu treści wydanej decyzji (postanowienia) z brzmieniem przepisu, będącego jego podstawą prawną.