Regulacje dotyczące nadzwyczajnego obostrzenia kary znajdują się w art. 37 i 38 ustawy  z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765 ze zmianami), zwanej dalej kodeksem.

Przepis art. 37 kks wskazuje sytuacje, kiedy sąd ma obowiązek orzec nadzwyczajnie obostrzoną karę. Kodeks przewiduje zastosowanie poniżej wyliczonych przypadków dla wszystkich przestępstw skarbowych, ponieważ mają one wspólny przedmiot ochrony.

Są to następujące przypadki:

1. Kiedy sprawca popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, powodując uszczuplenie należności publicznoprawnej dużej wartości albo popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, a wartość przedmiotu czynu zabronionego jest duża. Uszczuplenie należności musi nastąpić już wcześniej. Nie jest wystarczające, aby doszło jedynie do narażenia należności o dużej wartości na uszczuplenie. Istotne jest, aby sprawca je spowodował i to w znacznym rozmiarze.

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2009 r. (V KK 309/08) podkreślił ten fakt, stwierdzając, że Stadium dokonania przestępstwa oszustwa podatkowego (art. 56 § 1 k.k.s.) następuje już z chwilą zaistnienia narażenia na uszczuplenie należności podatkowej, ale dopiero w razie stwierdzenia dalej idącego skutku zachowania sprawcy, w postaci spowodowania uszczuplenia takiej należności, i to "dużej" wartości w rozumieniu art. 53 § 15 k.k.s., zachodzi konieczność przeprowadzenia śledztwa (art. 151a § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.).