Przepisy dotyczące przepadku przedmiotów znajdują się w ustawie z 10 września 1999 roku Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 83 poz. 930), zwanej dalej kodeksem, art.29-33.

Przepis art. 33 kodeksu stanowi, że jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa skarbowego, nawet w sposób pośredni, korzyść majątkową, która nie podlega przepadkowi przedmiotów określonych w art. 29 pkt 1 (przedmiot pochodzący bezpośrednio z przestępstwa skarbowego) lub 4 (przedmiot, którego wytwarzanie, posiadanie, obrót, przechowywanie, przewóz, przenoszenie lub przesyłanie jest zabronione), sąd orzeka środek karny - przepadek tej korzyści.

Przepadek przedmiotów w prawie karnym skarbowym cz. 1

Natomiast, gdy orzeczenie tego środka karnego nie jest możliwe, sąd orzeka środek karny ściągnięcia równowartości pieniężnej uzyskanej korzyści majątkowej.

Kodeks w art. 53 § 13 wskazuje, że korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść osiągnięta zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. Przepis art. 53 § 17 uzupełnia ( jeżeli kodeks nie stanowi inaczej), że jako wartość przedmiotu czynu zabronionego przyjmuje się jego wartość rynkową, ustaloną według przeciętnej ceny rynkowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w razie braku tych danych - na podstawie oszacowania.

O wartości rozstrzyga czas popełnienia czynu zabronionego. Gdy nie można go ustalić, decydujący jest czas jego ujawnienia (chyba że ustawa stanowi inaczej).

W art. 33 mowa jest o dwóch środkach karnych. Jeden dotyczy przepadku korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa, drugi ściągnięcia równowartości pieniężnej tej korzyści.