Przepisy procedury podatkowej przewidują, że organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności (art. 199a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, tekst jedn. Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.).

Jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej, skutki podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności prawnej.

Polecamy: Najczęstsze błędy w PIT-ach

Natomiast jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego, głównie z zeznań podatnika, chyba, że odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa (art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej).

Wystąpienie przez organ podatkowy do sądu w celu zbadania, czy umowa ma moc prawną istnieje przede wszystkim wtedy, gdy np. podatnik twierdzi, że dana umowa nie została zawarta, a jego kontrahent podnosi, że do zawarcia umowy doszło.

Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 96/10 przesłanką wystąpienia do sądu, o jakiej jest mowa art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej jest stwierdzenie wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe.